Rijd met je hond naar Spanje

Hoe krijg je je auto en hond naar Spanje? Rijden, natuurlijk! Klinkt dat moeilijk? De MiMove-blog heeft Claudia ontmoet die besloot met haar hond naar Spanje te rijden.

-Het was zoveel makkelijker dan ik dacht. Ik had dit jaren eerder moeten doen!

Ik heb altijd al een roadtrip door Europa willen maken. Het leek me zo'n avontuur. Maar tot nu toe is het er nog niet van gekomen. Deze zomer breng ik een paar weken door in Spanje en ik wilde mijn auto én mijn hond meenemen. En wat moet je dan doen? Een roadtrip maken! Ik besloot om geen tickets of accommodatie van tevoren te boeken, omdat ik geen idee had hoe lang ik het rijden zou willen volhouden of hoe comfortabel mijn hond zich zou voelen. Ik was ervan overtuigd dat het hoe dan ook goed zou komen. Toch moest ik wel wat voorbereidingen treffen voor mijn auto en mijn hond.

Mijn hond heet Diva en ze is een vijf jaar oude labrador. Ze is gewend om veel in de auto te rijden en in haar bench achterin de auto te zitten. In Zweden is het aan te raden om honden in de auto vast te zetten, omdat zowel de hond als de bestuurder ernstig gewond kunnen raken bij een mogelijk ongeval als de hond vrij in de auto mag rondlopen. Diva is al sinds ze pup is getraind met haar bench en is er dol op. Hoewel de ruimte natuurlijk beperkt is, voelt ze zich er veilig en gelukkig en springt ze er altijd vrolijk in als dat mag. Om internationaal met een hond te reizen, is een dierenpaspoort nodig. Dierenpaspoorten worden uitgegeven door de dierenarts. Om een ​​dierenpaspoort te krijgen, moet de hond een microchip hebben.

Voorbereiding op onze rit naar Spanje

Verschillende landen hebben verschillende ziekten en regels, en het beste is om met uw dierenarts te overleggen wat nodig is. Als u normaal gesproken in het Verenigd Koninkrijk woont, hier is enige informatie over wat er nodig is.

Diva's reguliere vaccinaties waren allemaal up-to-date, maar ze had een vaccinatie tegen rabiës nodig. Ze mocht het land niet verlaten tot 21 dagen na de vaccinatie. Dus ik moest wel een beetje plannen en niet alles tot het laatste moment laten wachten.

Onze reis begon in Stockholm, Zweden, en we moesten Denemarken, Duitsland en Frankrijk doorkruisen op weg naar Spanje. Dat is ongeveer 3500 kilometer. Zowel Frankrijk als Duitsland hebben groene zones waar beperkingen gelden, afhankelijk van de classificatie van je auto, oftewel hoe milieuvriendelijk deze is. Omdat ik niet wist welke route ik zou nemen, besloot ik alle benodigde badges te bestellen (meer informatie aan het einde van dit blogbericht).

En we gaan weg

Op een vrijdag midden juli stopten we Diva in haar bench, tankten we de auto vol en begonnen we aan onze reis. We zouden naar Spanje rijden! We vertrokken iets later dan gepland, maar rond 11.30 uur waren we al onderweg. Diva had toen ook al een lange ochtendwandeling gemaakt, dus we dachten dat ze het wel even in de auto zou redden. Naast Diva en mij, ging ook mijn zus mee. Het is haar huis aan de kust van Almería waar we naartoe gingen.

We reden richting de brug tussen Zweden en Denemarken. Vanuit Stockholm is dat ongeveer 600 kilometer. Er waren verrassend weinig auto's op de weg en het weer was mooi. Op een gegeven moment werden we overvallen door een flinke bui en moesten we een tijdje langzamer rijden, maar verder konden we het grootste deel van de reis zo hard rijden als wettelijk was toegestaan. We maakten een korte stop om te lunchen en met Diva te wandelen, maar tegen zes uur waren we de brug gepasseerd en op Deense bodem. Met een app op mijn telefoon boekten we tickets voor de veerboot van Denemarken naar Duitsland. Er was geen informatie over of honden waren toegestaan, maar we dachten dat we dat wel zouden kunnen regelen als we in de haven aankwamen.

We stopten bij de zee om Diva te laten zwemmen en haar benen te strekken. Normaal gesproken is ze een erg actieve hond, dus urenlang in de auto zitten is niet haar favoriete tijdverdrijf. We brachten wat tijd door met het kijken naar de zonsondergang, terwijl Diva speelde en zich vermaakte in het water.

Hondvriendelijke veerboot

Om 9 uur lieten we onze tickets zien om aan boord van de veerboot te gaan. Ik vertelde de medewerkster bij de incheckbalie dat we met een hond reisden. Ze reageerde niet, dus moest ik het nogmaals uitleggen en vragen of het wel mocht om de hond mee te nemen op de veerboot, of we misschien extra moesten betalen? "Neem de hond mee, maar laat haar niet in de auto achter", was het antwoord.

We stapten aan boord en gingen op zoek naar een plek om te eten. Er was een cafetaria en een echt restaurant met buffet. We hadden inmiddels behoorlijke honger en wilden gaan zitten, maar wat moesten we met Diva? In Zweden mag je je hond bijna nergens mee naartoe nemen. We vroegen het aan een van de bedieningsmedewerkers, die ons aankeek alsof we uit de ruimte kwamen.

-Wij willen hier graag eten, maar wat doen we met de hond?

-Wat doe je met de hond?

-Ja, mogen we haar meenemen naar binnen in het restaurant?

- Natuurlijk! Wil je wat water voor haar?

Wat we ook van Denemarken zagen, het lijkt wel een heel hondvriendelijk land! We hebben heerlijk gegeten en voelden ons herboren toen we in Duitsland aankwamen. Het was toen pas 10 uur en we besloten de auto vol te gooien, snacks en water in te slaan en zo ver mogelijk te rijden voordat we te moe werden.

Snacks inslaan

We vonden een benzinestation en omdat het al na tienen was, was alleen het nachtluik open. We spreken geen Duits en de man binnen sprak niet veel Engels. Alle andere mensen waren mannen en door de ramen zagen we schappen vol met blikjes bier. Wij hadden geen zin in bier, maar wel in chocolaatjes en koekjes. De man binnen werd steeds nerveuzer en gefrustreerder in zijn poging onze bestelling te begrijpen en de mannen in de rij achter ons werden steeds ongeduldiger. Uiteindelijk kregen we twee grote flessen water, een chocoladereep en een pak chocoladekoekjes.

Gevaar voor de boeg

Ik reed de nacht in en we waren blij, we hadden al bijna een derde van de totale afstand afgelegd. Niet lang daarna stopt er een auto naast ons en zwaait de man in de auto met zijn armen, waarmee hij ons gebaart dat we moeten stoppen. We schrokken allebei en raakten geïrriteerd, totdat we ons realiseerden dat hij ons eigenlijk wilde laten weten dat er iets mis is met onze achterlichten. Dat is natuurlijk niet goed! Rijden op de snelweg zonder achterlichten! We stopten langs de kant van de weg, en de andere auto stopte achter ons.

Met al het nieuws over wegpiraten en andere gevaren voelden we ons niet op ons gemak en reden we weer verder. We probeerden het probleem al rijdend op te lossen, terwijl de andere auto ons volgde. De situatie was behoorlijk verontrustend, maar we realiseerden ons dat het nog gevaarlijker is om te rijden als andere auto's ons niet kunnen zien, dus stopten we weer, net als de andere auto. De bestuurder sprong uit de auto en kwam naar mijn zijraam. Met tegenzin draaide ik mijn raam naar beneden.

- Goedenavond, zegt hij met een zwaar Duits accent. Mijn vrouw dacht misschien dat je bang was, want we volgden je, maar je achterlichten zijn uit. Misschien ben je vergeten ze aan te doen? Hij zei heel vriendelijk, reikte in de auto en draaide een knop om, en we hadden de lichten aan. Het was een vervelende situatie, maar achteraf waren we erg blij. De Duitse man en zijn vrouw waren zo volhardend in hun hulpvaardigheid.

Tijd voor ontbijt en een wandeling

Rond 5 uur 's ochtends naderden we snel de grens met Frankrijk. We stopten om te ontbijten en gingen met Diva wandelen. We voelden ons prima en vol energie, dus besloten we door te rijden. Nadat we de brandstofprijzen online hadden gecontroleerd, besloten we in Duitsland te tanken en pas weer te tanken als we Spanje binnen waren. website heeft goede informatie over welke landen de goedkoopste brandstof hebben, maar ook hoe je binnen een land goedkope brandstof kunt vinden.

Voordat we in Duitsland reden, waren we een beetje bang dat de Autobahn erg stressvol zou zijn, maar tot onze verbazing waren er niet veel auto's en reden mensen zelden harder dan 120 kilometer per uur. Misschien kwam het doordat we 's nachts reden, maar het was desalniettemin een prettige ervaring.

Binnen de EU is het niet zo eenvoudig om te weten wanneer je een grens oversteekt. We hoefden tijdens onze hele reis geen enkele keer ons paspoort te laten zien.

Noodzaak om te slapen

De rit door Frankrijk verliep trager. Toen we Spanje naderden, stroomden de wegen vol met auto's en stonden we meerdere keren stil, zelfs op de snelweg. Onze navigatie stelde een andere route voor om de drukke wegen te vermijden en we volgden het advies op. Helaas! Het leidde ons naar kilometer na kilometer kronkelende, trage wegen door het platteland. Het was prachtig en heerlijk om iets anders te zien, maar oh, zo traag. We begonnen ook moe te worden en keken op booking.com naar kamers in de buurt. Girona In Spanje. In een dorp buiten Girona vonden we een goedkope kamer. Er stond dat het hotel huisdiervriendelijk was.

We kwamen later aan dan verwacht en het vriendelijke stel dat het kleine hotel runt, stond ons al op te wachten. Nadat we waren ingecheckt en onze tassen in onze ruime, mooie kamer hadden achtergelaten, maakten we een wandeling door het dorp. We vonden een klein restaurantje. De menukaart was alleen in het Catalaans en de serveerster sprak nauwelijks Engels en ons Spaans is nog steeds gebrekkig. Maar op de een of andere manier kregen we hemelse tapas voor het diner en een fantastische fles lokale wijn.

Lokale Iron Maiden

Tegen het einde van onze maaltijd was het hele dorp overgoten met luide, metalige muziek. Niemand van de lokale bevolking leek er last van te hebben, misschien waren ze gewend aan het lawaai? We volgden de muziek naar het dorpsplein waar de lokale hardrockband optrad. Iron Maiden zou trots zijn geweest op zulke discipelen.

De muziek was hard, luid en meedogenloos en ze speelden urenlang. We moesten kiezen tussen slapen met de ramen dicht bij 30 graden of met de ramen open. Het klonk alsof de muzikanten in onze kamer stonden en speciaal voor ons speelden! Maar met of zonder muziek sliepen we na 36 uur onderweg prima.

Zijn we er al?

Onze bestemming was Mojacar aan de Costa de Almería en we moesten nog 800 kilometer afleggen. Het was een erg warme dag en vlak bij de snelweg voelde het nog warmer aan. We maakten korte stops onderweg en verlangden naar het zwembad en het strand. In de auto was het veel koeler dan buiten.

Vergeleken met alle andere landen die we passeerden, waren de Spaanse wegen veel beter. De borden waren gemakkelijk te begrijpen, de wegen waren in uitstekende staat en op deze specifieke dag waren er weinig auto's.

Net voor zes uur zondagavond kwamen we aan in Mojácar en konden we het huis zomerklaar maken. We maakten een lange wandeling met Diva, waarna we een fles Cava openden om te proosten op een geslaagde reis!

Met een hond door Europa naar Spanje rijden was veel makkelijker dan ik had gedacht. Al met al viel alles mee, maar het is wel een lange rit. Misschien maken we op de terugweg nog wat langere stops? Maar ik weet wel dat Diva en ik binnenkort weer op reis gaan!

Feiten over groene zones:

In Duitsland moet je een groene sticker hebben waarop staat tot welke milieucategorie je auto behoort om door bepaalde gebieden te mogen rijden. tafel U kunt zien welk kenteken voor uw auto is. Vanaf 2018 gelden er tijdelijke regels voor dieselauto's en dan heeft u mogelijk een blauwe badge. In deze gebruiken laat u in real-time zien wat er nodig is.

Er zijn verschillende 27 groene zones In Frankrijk geldt een parkeerverbod en er staan ​​hoge boetes op het niet hebben van het juiste vignet. De parkeerverboden bevinden zich voornamelijk in stedelijke gebieden en niet langs de snelwegen. gebruiken houdt voor u bij welke verschillende vereisten u heeft.

De badges worden per post naar u verzonden. Houd er dus rekening mee dat het een paar dagen kan duren voordat u ze ontvangt voordat u op reis gaat.