Deze week schrijft Maria in de MiMove-blog over hoe yoga voor haar een springplank werd naar een nieuw leven in Spanje:

Vijf en een half jaar geleden kwam yoga in mijn leven. Ik volgde mijn eerste Kundalini yogales en toen die afgelopen was, wist ik dat ik een opleiding tot Kundalini yogadocent wilde volgen. Dit zou mijn leven worden. En dat is het ook geworden. Ik vond een docentenopleiding in Londen en schreef me ervoor in. Dat betekende een jaar lang heen en weer reizen tussen Stockholm en Londen. Dat is zo gebleven. Ik wilde meer leren, dieper in de wereld van yoga duiken. Ik ben blijven studeren en heb ook mijn eigen dagelijkse yogaroutine ontwikkeld. En dat is de kern van yoga: je eigen training en de ervaringen die daaruit voortkomen.

Yoga opent

Yoga heeft iets in me wakker gemaakt en me geholpen contact te maken met sluimerende delen van mezelf, zelfs delen die al een tijdje volledig waren afgesloten. Het heeft me ook meer kracht gegeven en me een gevoel van meer stabiliteit en gegrondheid bezorgd. Natuurlijk kent het leven soms ups en downs, en is het leven met tussenpozen moeilijk, maar voor mij is yoga de oplossing geworden. Ik moet op mijn yogamat gaan zitten, naar mezelf luisteren en me afstemmen op waar ik op dat moment ben, en dan doe ik mijn dagelijkse oefeningen. En misschien is het wel de yoga die me de moed gaf om in de vroege ochtend van 21 oktober naar het vliegveld te gaan.st in 2017. Ik had twee grote koffers volgepakt en nog een kleinere handbagagekoffer, plus een tas met alle essentiële spullen zoals paspoort, geld en mijn mobiele telefoon. Ik had ook twee katten bij me, elk in een aparte bench. Ze waren niet blij. Ze waren doodstil, maar klaagden luidruchtig. Er waren veel passagiers die hun vermoeide hoofden naar ons toe draaiden, schijnbaar benieuwd wat er in vredesnaam aan de hand was.

Op weg naar Spanje

Ik was op weg naar Spanje, ik was aan het verhuizen naar Spanje, naar Mojacar. Mojacar is een klein dorpje in Almeria, AndaluciaAan de oostkust van Spanje. Ik had daar al een appartement gekocht en mijn appartement in Stockholm onderverhuurd. En daar was ik dan, onderweg! Er waren veel redenen waarom ik naar Spanje wilde verhuizen. Mijn zoons waren het huis uit, mijn nest was leeg en ik verlangde naar de zee en de zon. De lange, donkere winters in Zweden spraken me niet meer aan. Ik had ook aan andere landen gedacht, niet alleen Spanje, maar ik wilde wel in Europa blijven en zoveel mogelijk zonuren meepikken. De avond voordat ik Zweden verliet, belde ik mijn zoons. "Het is niet zo ver weg, maar een paar uur vliegen." Ik vraag me af wie ik probeerde gerust te stellen, mezelf of hen?

Klaar om in te trekken

Ongeveer zes maanden eerder was ik op vakantie in Spanje geweest, maar ook om wat appartementen te bezichtigen. Ik vond een kleiner appartement in de bergen mooi en zonder veel aarzeling kocht ik het. Het was alsof iets bezit van me nam, iets dat groter was dan ik, voorbij het rationele verstand. Maar er was geen twijfel mogelijk; dit zou mijn nieuwe thuis worden. Ik herinner me dat ik tegen vrienden in Zweden zei: "Het appartement is zo mooi en instapklaar. Ik hoef niets te doen." Het was alsof ik tijdelijk en gedeeltelijk geblinddoekt was. Het appartement had, in tegenstelling tot wat ik aanvankelijk dacht, best wel wat liefdevolle aandacht nodig. Ik heb er veel tijd in gestoken om het op te knappen. Ik heb muren afgebroken en weer opgebouwd, alles opnieuw geverfd en nieuwe vloeren gelegd. Ik heb de kleurrijke keuken vervangen door een neutralere variant. Ook de badkamer heb ik verbouwd. Die had donkeroranje tegels, een enorm bad dat op een ruimteschip leek en een bijna even groot toilet. Nu heeft het witte tegels, een douche en een kleiner toilet. In het badkamerkastje hingen vroeger hele bijzondere spiegels, alsof je ze op een kermis tegenkwam. Die zijn nu ook vervangen. Het was een hele klus, maar ook een fantastische manier om mijn nieuwe thuisland wat beter te leren kennen.

Sterrenhemel

De nachten zijn hier pikdonker en er zijn geen straatverlichting. 's Avonds zingen de cicaden luid. De huizen liggen verscholen in de bergen en de hemel is uitgestrekt en donker, met miljoenen helder schijnende sterren. Vroeg in de ochtend hoor ik de vogels tjilpen door mijn open slaapkamerraam en de eerste zonnestralen komen over het berglandschap en vinden hun weg naar mijn balkon. De katten, die voorheen zo ongelukkig waren, zijn nu blije, luie katten die overdag in de schaduw rusten. Omdat ze gewoontedieren zijn, beginnen ze rond vijf uur 's middags rond mijn voeten te cirkelen, in de veronderstelling dat het etenstijd is. Ze hebben de latere gewoonten van het Middellandse Zeegebied nog steeds niet overgenomen. Het heeft even geduurd voordat ik aan de veranderingen gewend was en mijn weg had gevonden. Yoga is mijn weg, maar het is ook mijn doel in het leven. Dat betekent niet per se dat ik van alle yogasessies houd. Het kan zwaar zijn, niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Want in yoga ontmoet ik mezelf zoals ik ben, in goede en in slechte zin. Maar ik heb nog nooit spijt gehad van één yogasessie. Yoga helpt me erdoorheen. Wat mijn uitdagingen ook zijn. Soms gebeurt het meteen, soms duurt het langer. Maar yoga heeft altijd het antwoord. Het biedt een oplossing en een opening. Dat is mijn waarheid.

Delen met anderen

En natuurlijk wil ik ook graag met anderen delen wat ik zo fantastisch vind. Ik geef wekelijks yogalessen in een klein yogacentrum hier in Mojácar. In oktober organiseer ik samen met een vriendin een schrijvers- en yogaretraite. We noemen het "Buiten- en Innerlijk Landschap". In het prachtige Sierra Cabrera-gebergte ligt Casa Rural El Nacimiento del Rincon. Het is een heerlijke bed & breakfast. Ze verbouwen hun eigen biologische groenten en koken vegetarisch. Er zijn ook zwembaden met water uit bergbronnen. We zullen er een week verblijven en met behulp van yoga onze uiterlijke en innerlijke landschappen verkennen en erover schrijven.

Volg yoga

Waarom doen we de dingen die we doen? Waarom ben ik naar Spanje verhuisd? Misschien waren het de zon en de hitte. Maar misschien spelen er grotere krachten een rol die ons leiden, groter dan we kunnen bevatten? Ik had nooit kunnen voorzien wat er in mijn leven zou gebeuren, al die ontmoetingen met interessante mensen, al die ervaringen. Al mijn nieuwe zintuiglijke ervaringen. De geuren; de zoete, pittige geur van de oranjebloesem en de overheersende geur van de jasmijnbloemen. Hoe de lucht aanvoelt als het warm is en de vochtige lucht moeilijk te ademen, de zon op mijn huid. De geluiden; blaffende honden die echoën in de bergen, de vreemde talen. Het landschap met bergen en vlaktes, groen in de winter en geel en rood in de zomer. De zee die zich elke dag in een ander gezicht toont, sommige dagen brult ze, sommige dagen fluistert ze zachtjes en weer andere dagen is ze tevreden om zachtjes langs de kust te blijven kabbelen.

Waar mijn hart is

Ons leven leidt ons, en wij volgen. Van daaruit proberen we het te rationaliseren om het begrijpelijk te maken voor onszelf en anderen. Misschien is het wel zo. Maar dat doet er niet toe. Wat voor mij wél belangrijk is, is dat ik naar mijn hart luister en het volg. Het is belangrijk voor mij om te kunnen delen wat belangrijk voor mij is en wat belangrijk is voor anderen. En hier hebben we weer yoga. En schrijven. Yoga opent mijn innerlijke wereld en stelt me ​​in staat ernaar te luisteren, en geeft me de kracht om daar te blijven. Mijn schrijven, mijn woorden, geven het vorm, maken het mogelijk om verhalen te vertellen, te delen, deel te nemen. De plek waar mijn hart me naartoe leidde, was Mojácar in Andalusië, Spanje. Het is een enigszins afgelegen plaats aan de kust, minder ontwikkeld dan veel andere. Het is een authentieke plek, met ruimte waar we zowel ons innerlijke als uiterlijke landschap kunnen verkennen.