W tym tygodniu na blogu MiMove Maria pisze o tym, jak joga stała się dla niej trampoliną do stworzenia nowego życia w Hiszpanii:

Pięć i pół roku temu joga pojawiła się w moim życiu. Uczestniczyłam w moich pierwszych zajęciach jogi kundalini i kiedy dobiegły końca, wiedziałam, że zostanę nauczycielką jogi kundalini. To miało być moje życie. I rzeczywiście tak jest. Znalazłam kurs dla nauczycieli w Londynie i zapisałam się na niego. To oznaczało rok dojazdów między Sztokholmem a Londynem. I tak to trwało. Chciałam uczyć się więcej, zgłębiać świat jogi. Kontynuowałam naukę i stworzyłam własny, osobisty plan codziennej praktyki jogi. I to właśnie jest sednem jogi – własny trening i doświadczenia, które z niego wynikają.

Joga otwiera

Joga otworzyła coś we mnie i pomogła mi nawiązać kontakt z uśpionymi częściami mnie, a nawet z tymi, które były całkowicie wyłączone przez jakiś czas. Dała mi też więcej siły i poczucie większego ugruntowania, większej stabilności. Oczywiście, czasami życie bywa trudne, ale dla mnie rozwiązaniem stała się joga. Muszę usiąść na macie do jogi, wsłuchać się w siebie i dostroić się do tego, gdzie jestem w danej chwili, a następnie wykonać swój codzienny trening. I być może to właśnie dzięki jodze odważyłam się pojechać na lotnisko wczesnym rankiem 21 października.st w 2017 r. Miałam dwie duże walizki w pełni spakowane i jeszcze jeden mniejszy bagaż podręczny, a także torebkę ze wszystkimi niezbędnymi rzeczami, takimi jak paszport, pieniądze i telefon komórkowy. Miałam też ze sobą dwa koty, każdy w oddzielnej klatce. Nie były zadowolone. Stały zupełnie nieruchomo, ale głośno narzekały. Było wielu pasażerów, którzy odwracali swoje zmęczone głowy w naszą stronę, najwyraźniej zastanawiając się, co do cholery się dzieje.

W drodze do Hiszpanii

Byłem w drodze do Hiszpanii, przeprowadzałem się do Hiszpanii, do Mojacar. Mojacar to mała wioska w Almeria, Andalucia, na wschodnim wybrzeżu Hiszpanii. Już tam wynajęłam mieszkanie i podnajęłam swoje w Sztokholmie. I oto byłam, w drodze! Było wiele powodów, dla których chciałam przeprowadzić się do Hiszpanii. Moi synowie się wyprowadzili, byłam samotną mamą i tęskniłam za morzem i słońcem. Długie, ciemne zimy w Szwecji już mnie nie pociągały. Myślałam też o innych krajach, nie tylko o Hiszpanii, ale chciałam zostać w Europie i cieszyć się jak największą liczbą godzin słońca. W noc przed wyjazdem ze Szwecji zadzwoniłam do synów. „To niedaleko, tylko kilka godzin samolotem”. Zastanawiam się, kogo próbowałam uspokoić – siebie czy ich?

Gotowy do zamieszkania

Około sześć miesięcy wcześniej byłam w Hiszpanii na wakacjach, ale też po to, żeby obejrzeć kilka apartamentów. Spodobał mi się mniejszy, w górach i bez wahania go kupiłam. Czułam się, jakby coś mnie opętało, coś, co było większe ode mnie, wykraczało poza granice racjonalnego myślenia. Ale nie miałam wątpliwości: to będzie mój nowy dom. Pamiętam, jak myślałam i mówiłam znajomym w Szwecji: „Mieszkanie jest takie ładne i gotowe do zamieszkania. Nie muszę nic robić”. Czułam się, jakbym miała chwilowe i częściowo zamknięte oczy. Mieszkanie, wbrew temu, co początkowo myślałam, wymagało sporo troski i opieki. Poświęciłam dużo czasu na jego remont. Zburzyłam i postawiłam nowe ściany, wszystko pomalowałam i położyłam nową podłogę. Zmieniłam kolorową kuchnię na bardziej neutralną. Zmieniłam też łazienkę. Kiedyś były w niej ciemnopomarańczowe płytki, ogromna wanna, która wyglądała jak statek kosmiczny, i prawie równie duża toaleta. Teraz są białe płytki, prysznic i mniejsza toaleta. Szafka w łazience miała kiedyś bardzo ciekawe lustra, jak te w wesołym miasteczku. Te też zostały już wymienione. To była ciężka praca, ale też świetny sposób, żeby lepiej zrozumieć mój nowy kraj ojczysty.

Gwiaździste niebo

Noce są tu czarne jak smoła i nie ma latarni ulicznych. Wieczorami cykady głośno grają. Domy gnieżdżą się w górach, a niebo jest rozległe i ciemne, z milionami jasno świecących gwiazd. Wczesnym rankiem słyszę ćwierkanie ptaków przez otwarte okno sypialni, a pierwsze promienie słońca przebijają się przez pasmo górskie i schodzą na balkon. Te, wcześniej tak nieszczęśliwe, koty są dziś szczęśliwymi, leniwymi kotami odpoczywającymi w cieniu w ciągu dnia. Ponieważ są stworzeniami nawykowymi, zaczynają krążyć wokół moich stóp około piątej rano, wierząc, że nadeszła pora obiadu. Nadal nie przyswoiły sobie późniejszych śródziemnomorskich nawyków. Zajęło mi trochę czasu, aby przystosować się do zmian i znaleźć swoją drogę. Joga to moja droga, ale to także moje poczucie celu. To nie znaczy, że kocham wszystkie sesje jogi. Bywają trudne, nie tylko fizycznie, ale i psychicznie. Bo w jodze poznaję siebie taką, jaka jestem – łatwą i trudną. Ale nigdy nie żałowałam żadnej z moich sesji jogi. Joga pomaga mi to przetrwać. Bez względu na to, jakie są moje wyzwania. Czasami dzieje się to od razu, czasami zajmuje więcej czasu. Ale joga zawsze ma odpowiedź. Ma rozwiązanie i otwiera drogę. To jest moja prawda.

Podziel się z innymi

Oczywiście chciałabym podzielić się z innymi tym, co uważam za tak fantastyczne. Prowadzę zajęcia jogi w małym centrum jogi w Mojácar co tydzień. W październiku z przyjaciółką zorganizujemy tu pisarskie i jogowe odosobnienie. Nazywamy to „krajobrazem zewnętrznym i wewnętrznym”. Casa Rural El Nacimiento del Rincon znajduje się w pięknych górach Sierra Cabrera. To wspaniały pensjonat. Uprawiają tam własne ekologiczne warzywa i gotują wegetariańskie potrawy. Są tam również baseny z wodą z górskich studni. Spędzimy tam tydzień i z pomocą jogi będziemy odkrywać i pisać o naszych zewnętrznych i wewnętrznych krajobrazach.

Podążaj za jogą

Dlaczego robimy to, co robimy? Dlaczego przeprowadziłam się do Hiszpanii? Może to słońce i upał. Ale może istnieją większe siły, które nami kierują, większe niż jesteśmy w stanie pojąć? Nigdy nie przewidziałam, co wydarzy się w moim życiu, wszystkich spotkań z interesującymi ludźmi, wszystkich doświadczeń. Wszystkich moich nowych doznań zmysłowych. Zapachów; słodkiego, cierpkiego zapachu kwiatów pomarańczy i przytłaczającego zapachu kwiatów jaśminu. Jakie jest powietrze, gdy jest gorąco, a wilgotne powietrze utrudnia oddychanie, słońce na mojej skórze. Dźwięków; szczekania psów odbijającego się echem w górach, obcych języków. Krajobrazu z górami i równinami, zielonymi zimą i żółtymi i czerwonymi latem. Morza pokazującego inną twarz każdego dnia, niektórych dni ryczy, niektórych dni szepcze cicho, a innych jeszcze zadowala się łagodnym kołysaniem przy brzegu.

Gdzie jest moje serce

Nasze życie nas prowadzi, a my podążamy za nim. Z tego powodu staramy się je racjonalizować, aby było zrozumiałe dla nas samych i dla innych. Być może tak jest. Ale to nie ma znaczenia. Dla mnie liczy się jednak to, że słucham swojego serca i podążam za nim. Ważne jest dla mnie, aby móc dzielić się tym, co jest dla mnie ważne, i dzielić się tym, co jest ważne dla innych. I tu znowu mamy jogę. I pisanie. Joga otwiera i pozwala słuchać mojego wnętrza i daje mi siłę, by tam pozostać. Moje pisanie, moje słowa są tym, co je podtrzymuje i nadaje mu formę, umożliwia opowiadanie historii, dzielenie się, uczestnictwo. Miejscem, do którego zaprowadziło mnie moje serce, był Mojácar w Andaluzji w Hiszpanii. To dość odległe miejsce na wybrzeżu, mniej rozwinięte niż wiele innych. To autentyczne miejsce, z przestrzenią, w której możemy eksplorować zarówno nasz wewnętrzny, jak i zewnętrzny krajobraz.