Od połowy stycznia wiele części Hiszpanii częstuje swoich gości różowo-białym, wizualnym ucztowaniem migdałów. Wzdłuż śródziemnomorskich obszarów przybrzeżnych można zobaczyć piękne drzewa migdałowe w pełnym rozkwicie. Piękno drzew migdałowych i łagodny klimat sprawiają, że jest to idealny czas na podróż. Migdały są w Hiszpanii wyjątkowym przysmakiem.

Rosnący popyt na migdały

Hiszpania jest jednym z największych producentów migdałów na świecie. Jednak wciąż pozostaje daleko w tyle za Stanami Zjednoczonymi. Sama Kalifornia odpowiada za około 80 procent światowych dostaw migdałów. Wwraz ze wzrostem świadomości zdrowotnej na świecie, migdały stają się coraz bardziej popularne, a popyt na nie gwałtownie rośnie. Są używane jako zamienniki produktów mlecznych i pszenicy, a także w mleku migdałowym, mące migdałowej, w gotowaniu i jako zdrowe przekąski. Ściśle rzecz biorąc, migdały nie są jednak orzechami, ale owocami podobnymi do brzoskwini. Mimo to wiele oficjalnych agencji żywnościowych klasyfikuje migdały w szerokiej grupie orzechów drzewnych.

W Hiszpanii rolnicy są rozważają uprawę słoneczników lub pszenicy i zamiast tego rozważają uprawę migdałów. Mogą one z łatwością uzupełniać zbiór oliwek, ponieważ te same maszyny do wytrząsania drzew mogą być używane do obu upraw. Przewiduje się, że do 2026 roku Hiszpania zbierze ponad 409 000 ton migdałów, co oznacza wzrost o 2.3% rocznie od 2021 roku.

Hiszpania ma długą tradycję używania migdałów w kuchni. Migdały dodają wyrazistego orzechowego smaku ulubionej hiszpańskiej zupie ajo blanco i klasycznemu hiszpańskiemu daniu świątecznemu. turron, odmiana nugatu o smaku migdałowo-miodowym. Pomimo bycia dużym producentem, Hiszpania nadal importuje duże ilości migdałów z Kalifornii, USA.

Produkcja migdałów

Drzewa migdałowe są stosunkowo mało wymagające, wymagają mało lub wcale podlewania i dobrze rosną w suchym klimacie regionu śródziemnomorskiego. Drzewo może potrzebować dwóch do trzech lat, zanim wytworzy orzechy i może nadal owocować przez ponad pięćdziesiąt lat.

Typowy hiszpański migdał znany jest ze swoich właściwości pobudzających zmysły, w szczególności ze swojego słodkiego smaku, który odróżnia go od migdałów innego pochodzenia. Jakość hiszpańskich migdałów jest wyjątkowa ze względu na wyższą zawartość oleju, dzięki czemu są one soczystsze, gładsze i mają intensywniejszy smak.

Obecnie w całej Hiszpanii jest wiele gajów migdałowych. Drzewa migdałowe są szczególnie przystosowane do ubogich gleb, a nawet do terenów o stromym zboczu. Stanowią skuteczną przeszkodę dla erozji.

Drzewa migdałowe są bardzo wytrzymałe i długowieczne. W rejonie Morza Śródziemnego mogą żyć od 60 do 80 lat, czasami nawet do 100. Wraz z drzewem oliwnym jest to jedno z głównych drzew uprawianych w celach przemysłowych wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego. Oba mają podobne wymagania klimatyczne, średnie temperatury wynoszą od 15 do 18 °C, łagodne zimy i gorące lata oraz nie więcej niż 600 mm opadów. Ponieważ oba drzewa można zbierać przy użyciu tych samych maszyn, ma sens uprawiać oba na tych samych obszarach.

Tworzenie orzecha

Zapylenie ma miejsce między późną zimą a wczesną wiosną. Trzy dni po otwarciu kwiatu to idealny okres na skuteczne zapylanie. Następnie owoc rośnie szybko. Migdały osiągają pełną wielkość dziesięć tygodni po zapłodnieniu.

Migdał znajduje się w zielonkawej, aksamitnej osłonce, która w miarę dojrzewania przybiera różowawy kolor, pęka, a następnie wysycha i odpada. W Hiszpanii dzieje się to zazwyczaj między sierpniem a wrześniem i wtedy zbiera się migdały. Ważne jest, aby zbierać je szybko, aby zachować ich łupiny w złotym kolorze, co jest tak ważne na rynku. Jeśli pogoda się zmieni i zacznie padać deszcz, migdały mogą przybrać nieatrakcyjny szarawy kolor.

Stripping to proces usuwania zewnętrznej osłonki, która nadal przylega do niektórych migdałów, a która nie została zrzucona podczas upadku z drzewa. Po strippingu migdały są zazwyczaj wystawiane na działanie słońca przez kolejne dwa lub trzy dni, aby mogły wyschnąć. Wtedy też ich skorupki nabierają charakterystycznego złocistożółtego koloru.

Wiele odmian migdałów

Ponad sto różnych odmian jest obecnie uprawianych w Hiszpanii, ale istnieje pięć głównych typów komercyjnych. Są one definiowane i wybierane spośród odmian najwyższej jakości: Marcona, Largueta, Planeta, Valencias lub Comunas i Mallorca. Trzy z nich Marcona, Largueta i Planeta to rodzime odmiany hiszpańskie.

Mallorca i Valencias nie są nazwami jednej specjalnej odmiany, ale raczej nazwami kolekcji. Mallorca jest ogólną nazwą handlową używaną dla wszystkich odmian produkowanych w Wyspa Balearów z Majorki. Valencias to nazwa handlowa asortymentu odmian botanicznych. Pięć odmian migdałów dostępnych w Hiszpanii wyróżnia się cechami, które nadają im szczególną atrakcyjność zarówno jako składnika w przemyśle cukierniczym, jak i w postaci obranych i prażonych lub surowych i solonych pestek jako przekąska.

Marcona

Marcona to królowa migdałów. Jest to prawdopodobnie najbardziej charakterystyczna i najlepiej znana odmiana. Migdały Marcona mają bardzo delikatny smak i słodycz. Jest to również najdroższy rodzaj i cieszy się najlepszą reputacją na rynku. Ma okrągły kształt i gładki biały kolor. Obrane i smażone, surowe lub prażone i solone są klasycznymi migdałami przekąskowymi. Jest to również idealny migdał do wyrobu marcepana i najwyższej jakości oraz Denominacji pochodzenia turron nugaty takie jak Jijona oraz Alicante.

Largueta

Ten migdał ma charakterystyczny wydłużony kształt i ma cudowny słodki smak. W Hiszpanii odmiana ta jest często spożywana jako przekąska, prażona we własnej skórce, którą następnie bardzo łatwo się zdejmuje. Przemysł cukierniczy uważa Largueta za idealną do produkcji migdałów cukrowych, ponieważ orzechy są na ogół większe niż w przypadku innych odmian. Największy popyt na obrane Larguetas w tym celu pochodzi z Niemiec i Włoch, które są tradycyjnymi producentami migdałów cukrowych. Te migdały są również idealne do wykorzystania w tabliczkach czekolady, gdzie potrzebne są wysokiej jakości migdały.

Planeta

Ten rodzaj migdałów ma długi, płaski kształt. Ma bardzo słodki smak i jest idealną przekąską. Wraz z Largueta, Planeta jest odmianą najczęściej używaną do produkcji migdałów cukrowych.

Mallorca

Na wyspie uprawia się wiele różnych rodzimych odmian migdałów Mallorca a nazwa Mallorca jest używana do oznaczania wszystkich odmian tam produkowanych. Orzechy te charakteryzują się przyjemnym smakiem, całkowitym brakiem gorzkich migdałów i wysoką zawartością tłuszczu. Są używane do wyrobu turron (hiszpańskie nugaty) i marcepany, niektóre z nich to produkty o specjalnych nominałach. Ich słodki smak sprawia, że ​​idealnie nadają się do produkcji mleka migdałowego.

Walencje lub gminy

To najważniejszy rodzaj migdałów handlowych reprezentujący i stanowiący największą część hiszpańskiego eksportu. Wyróżnia się migdały Valencias Selected i Valencias Unselected. Jak sama nazwa wskazuje, te pierwsze przechodzą bardziej rygorystyczny proces selekcji i są starannie selekcjonowane niż te drugie, a zazwyczaj sprzedawane są według wielkości. Migdały Valencias Selected to te, których przemysł piekarniczy wykorzystuje najwięcej.

Gorzkie migdały

Ta specjalna odmiana jest cenionym składnikiem kosmetyków. Zmieszana ze słodkimi migdałami w określonych proporcjach, jest również stosowana w przemyśle piekarniczym i cukierniczym.

Twardość skorupy

Migdały klasyfikuje się również w zależności od twardości skorupy.

Duża

Do tej odmiany handlowej zaliczają się wszystkie odmiany hiszpańskie o twardej skorupie (Valencias, Largueta, Marcona).

Mollar (miękka skorupa)

Termin ten obejmuje wszystkie odmiany o miękkiej skorupie. Główną odmianą jest Mollar Tarragona. Jest to odmiana najczęściej sprzedawana w skorupie do bezpośredniego spożycia, ponieważ skorupy są tak łatwe do usunięcia.

Wstążki

Jest to nazwa handlowa odmiany o półmiękkiej skorupie, pochodzącej pierwotnie z wyspy Ibiza.

Następnym razem, gdy będziesz kupować migdały, będziesz wiedział, na co zwrócić uwagę, by wybrać te, które lubisz najbardziej.

Hiszpańskie migdały to uczta dla zmysłów.