Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, skąd pochodzi korek do butelki wina? Korek, który pochodzi z dębu korkowego. Obecnie jednak dość powszechne jest kupowanie wina z plastikowym korkiem, co może być nieco zaskakujące, biorąc pod uwagę czasy, w których żyjemy, w których dba się o środowisko. W połowie lat 1990. pojawiły się pewne podejrzenia, że ​​korki są niskiej jakości i negatywnie wpływają na wino, dlatego wielu producentów wina zaczęło używać plastikowych lub aluminiowych korków. Teraz, na szczęście, niektórzy z nich wracają do nich, częściowo ze względu na aspekt środowiskowy, a częściowo ze względu na właściwości oddychające naturalnego korka, które niektórzy uważają za dobre dla wina.

Korek z Portugalii i Hiszpanii

Korek jest w rzeczywistości bardzo wszechstronnym i przyjaznym dla środowiska materiałem. Około połowa światowego korka pochodzi z Portugalia, niektóre z Hiszpania a reszta z Afryki Północnej. Korek pochodzi z dębu korkowego, który jest uważany za drzewo narodowe Portugalii, chronione surowymi przepisami. Przepisy te zabraniają wycinania dębu korkowego w Portugalii bez specjalnego zezwolenia. Ograniczenia te doprowadziły również do powstania tysięcy mil lasów korkowych, głównie w regionie Alentejo, a tempo wzrostu lasów dębu korkowego w Portugalii wynosi około 4% rocznie. Obecnie w lasach Portugalii znajduje się wystarczająco dużo korka, aby wystarczyło na ponad 100 lat, zakładając, że konsumpcja pozostanie na tym samym poziomie.

Tysiące dębów korkowych

Lasy korkowe znajdują się głównie w regionie Alentejo. Ten malowniczy region zajmuje prawie jedną trzecią powierzchni kontynentalnej i jest oddalony o godzinę jazdy samochodem od Lizbona. Od północy graniczy z rzeką Tag, a od południa z górami. Hiszpania i rzeka Gwadiana wyznaczają granicę na wschodzie, a Ocean Atlantycki jest granicą na zachodzie. Północno-wschodnia część hrabstwa Cork słynie z uroczych wiosek: Nisa, Castelo de Vide, Marvao, Portalegre i Alter do Chao. Dalej na południe krajobraz staje się cieplejszy i bardziej płaski. Wokół Évory (jednego z najpiękniejszych miast w Europie) można znaleźć czarujące, otoczone murami miasta Monsaraz, Willa Viçosa, Estremoz i Arraiolos (słynące z ręcznie tkanych gobelinów i dywanów). Dąb korkowy (Quercus suber) to jedyne drzewo, które regeneruje korę. Nie należy go mylić z „drzewami korkowymi” (Phellodendron). One również mają korkową korę, ale nie są wykorzystywane do produkcji korka.

Zbiór korka

Aby wyprodukować korek, dąb korkowy musi mieć co najmniej 25 lat. Dąb korkowy może żyć ponad dwa stulecia. W portugalskim mieście Aguas de Moura rośnie dąb korkowy, który w tym roku kończy 235 lat. Nazywany jest wieloma nazwami, takimi jak Sobreiro Monumental (Monumentalny Dąb Korkowy) lub Drzewo Świstaka, od wszystkich ptaków śpiewających w jego koronie. Czasami nazywany jest również Swatką, ponieważ w jego cieniu siedziało wielu, wielu kochanków. A wiele par zawarło przy nim związek małżeński. Od 1998 roku drzewo to jest uważane za Pomnik Narodowy, a Księga Rekordów Guinnessa uznaje je za największy i najstarszy dąb korkowy na świecie. Najbardziej rozpowszechnionym zastosowaniem w historii korka jest zatyczka do wina. Jej zastosowanie rozpoczęło się w XVII wieku, kiedy Dom Perignon wybrał korę dębu korkowego jako idealne uszczelnienie do swojego szampana. Później rozrosło się wraz z rozprzestrzenianiem się masowo produkowanych szklanych butelek.

Zdzieranie kory z dębu

Dąb korkowy potrzebuje dwudziestu pięciu lat, aby urosnąć na tyle, aby można było go najpierw zdrzeć z kory przez wysoko wykwalifikowanego wycinacza lub ekstraktora, tiradora. Odrywa on duże sadzonki za pomocą specjalnie przeznaczonego do tego celu ręcznego topora. Tradycyjnie wykonuje dwa rodzaje cięć na drzewie. Jedno poziome cięcie wokół rośliny zwane koroną lub naszyjnikiem. Cięcie to wykonuje się na wysokości około 2 lub 3 razy większej od obwodu drzewa, a także kilka pionowych cięć zwanych linijkami lub otworami. Jest to najdelikatniejsza faza pracy. Ekstraktor nie może uszkodzić wewnętrznej warstwy kory, w przeciwnym razie drzewo zostanie uszkodzone podczas odcinania zewnętrznej warstwy. Korek wydobywa się tylko od początku maja do końca sierpnia. Wtedy korek można oddzielić od drzewa bez powodowania trwałych uszkodzeń. Dziewiczy korek (pierwsze zdarcie kory z drzewa) ma nieregularną strukturę i jest bardzo szorstki i kruchy. Dlatego jego głównym zastosowaniem jest izolacja ścian i podłóg.

Co dziewięć lat

Po 9 latach lub dłużej, gdy zewnętrzna kora zregeneruje się, przeprowadza się drugie cięcie. To daje gęstszą korę, ale wciąż niewystarczającą do produkcji korków do butelek. Trzecie cięcie, wykonywane po 43. roku życia drzewa, daje wysokiej jakości korek. Ten korek jest sprasowany i giętki, dzięki czemu nadaje się do produkcji korków do wina. Łatwo zrozumieć portugalskie przysłowie: „Posadź dąb korkowy dla swoich wnuków”. Korek może być wykorzystany jako materiał do wielu różnych celów, nie tylko do korków do butelek. Produkty korkowe, na przykład korki, można poddać recyklingowi i wykorzystać jako materiał do innych celów. W zależności od jakości, korek może być wykorzystywany jako materiał izolacyjny, w torebkach, portfelach i innych artykułach modowych. Można go wykorzystać do produkcji butów, instrumentów muzycznych i cegieł na zewnętrzne ściany domów. W 2007 roku portugalska poczta państwowa wydała pierwszy na świecie znaczek pocztowy wykonany z korka. Jest stosowany jako rdzeń piłek baseballowych i do krykieta, a także jako element osłon termicznych w statkach kosmicznych. Może być stosowany jako komponent zegarków, opasek na rękę i wielu innych rzeczy. Możliwości tego przyjaznego dla środowiska i wszechstronnego materiału są nieograniczone. Poza tym, że korek jest użytecznym materiałem, dęby korkowe są piękne same w sobie. Tworzą wspaniałe lasy idealne do pieszych wędrówek. W okolicy działa wiele firm oferujących różnego rodzaju wycieczki z przewodnikiem. Lasy te stanowią również ważne siedlisko dla ptaków i innych dzikich zwierząt.