Fado to styl muzyczny symbolizujący Portugalia Na całym świecie. Ujmuje duszę i serca Portugalczyków, a na muzykę silnie wpływa bogata historia Portugalii. Naukowcy nie są nawet pewni, czy muzyka ta istniała przed powstaniem Portugalii jako państwa. Być może jednak nie ma to znaczenia, ponieważ towarzyszyła Portugalczykom w dobrych i złych czasach.

Fado, dusza Portugalii

Mimo że fado ujmuje duszę Portugalii, nie jest ono muzyką narodową, lecz raczej muzyką folklorystyczną, Lizbona, Porto i miasto uniwersyteckie Coimbra. Inne miasta i obszary mają własną muzykę folklorystyczną.

Mroczne czasy

Według jednej z teorii fado wywodzi się od Maurów, którzy mieszkali w pobliżu Lisbon i pozostali tam nawet po przejęciu władzy przez chrześcijan. Miałoby to sens, ponieważ melancholia i smutek tych pieśni mogłyby mieć swoje źródło w rytmie pieśni Maurów. Istnieje jednak inna teoria, według której fado przybyło do Portugalii zainspirowane Lundum, muzyką brazylijskich niewolników. Zgodnie z nią muzyka ta dotarła do Portugalii wraz z marynarzami powracającymi z zamorskich podróży na początku i w połowie lat 1900. Uważa się, że minęło sporo czasu, zanim Lundum zaczęło przekształcać się w fado. Za tym poglądem przemawia fakt, że pierwsze pieśni tego rodzaju opowiadały nie tylko o morzu, lecz także o dalekim lądzie, na którym żyli niewolnicy. W tekście pieśni „Czarna łódź” pojawia się słowo „senzala”, oznaczające miejsce, w którym przetrzymywano niewolników. Na tym jednak teorie się nie kończą. Według kolejnej korzenie tej muzyki sięgają aż średniowiecza, czasów minstreli i błaznów. Tak czy inaczej, fado pojawiło się prawdopodobnie najpierw w Lisbon i Porto, a później studenci uniwersytetu przenieśli je do Coimbra, gdzie nabrało ono odmiennych cech.

Różne rodzaje fado

Uważa się, że słowo fado pochodzi od łacińskiego słowa oznaczającego los, co często znajduje odzwierciedlenie w tekstach. W Lizbonie i Porto utwory są często melancholijne i smutne, traktują o miłości i stracie. Muzyka ta pozwala dostrzec portugalską duszę. Portugalczycy wierzą w przeznaczenie, los, przed którym nie mogą uciec, w serce ważniejsze od rozumu, co prowadzi do namiętności i rozpaczy. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety potrafią śpiewać fado. Śpiewak często nosi czarny garnitur i śpiewa o miłości, swoim mieście, życiowych nieszczęściach, społeczeństwie i skrupulatnych politykach. Ważnym elementem każdej piosenki jest „saudade”. Słowo to oznacza tęsknotę, tęsknotę za utraconymi, tęsknotę za dawnymi, lepszymi czasami i oczywiście tęsknotę za miłością. Śpiewaczka ubiera się na czarno, często w sukienkę i zazwyczaj z czarnym szalem na ramionach. Jej głos jest żałobny, a jej śpiew koncentruje się na miłości i śmierci, śmierci bliskich i śmierci z powodu utraconej miłości. W starej części Lizbony i Porto można znaleźć domy lub tawerny fado. Są małe, stare i często pozbawione ogrzewania. Miejsca te często zdobią symbole fado, takie jak czarny szal i portugalska gitara. Zgodnie z tradycją, publiczność powinna klaskać, klaszcząc w dłonie. Jednak w Coimbrze publiczność oklaskuje występ, wydając dźwięki podobne do tych, które słychać podczas odchrząkiwania. Smutne pieśni fado z Lizbony to skojarzenie, jakie przychodzi na myśl większości ludzi, gdy myślą o fado. Istnieje jednak inny, weselszy styl.

Życie studenckie

W Coimbrze znajdujemy inną motywację stojącą za fado, co znajduje odzwierciedlenie zarówno w brzmieniu, jak i w tekstach. Stopniowo młodzi ludzie przybywali z Lizbona i Porto i przywieźli ze sobą gitary i piosenki do Coimbry. Nowy styl muzyczny został doceniony przez młodszą publiczność. Uwielbiali sposób wyrażania swojej miłości i tęsknoty. W Coimbrze fado rozwinęło się w styl wyrażania uczuć studentów do siebie nawzajem. Czasami śpiewają o ukochanej osobie, którą musieli zostawić, idąc na uniwersytet. Obecnie fado jest oficjalną muzyką pożegnalną na uniwersytecie. Tradycyjnie studenci w Portugalii noszą czarne garnitury i ciężkie peleryny, co stało się oficjalnym strojem fado w Coimbrze. Być może wydaje się to trochę ponure, aby serenadować ukochaną osobę, będąc ubranym na czarno, ale prawda jest taka, że ​​jest to bardzo stosowne. Serenady są romantyczne i piękne i odbywają się zawsze nocą. Gitary, głosy i czarne peleryny tworzą bardzo romantyczną atmosferę w wąskich uliczkach uniwersyteckiego miasta.

Nowoczesne fado

Najsłynniejszą śpiewaczką fado była Maria Servera, wysoka i piękna prostytutka. Urodziła się w 1820 roku w Lizbonie. Śpiewała i grała na gitarze portugalskiej w barze swojej matki. Współczesne fado zostało opracowane przez… Amalii Rodrigues (1920-1999). Śpiewała w większych orkiestrach i komponowała muzykę do słów znanych poetów. Po jej śmierci ogłoszono żałobę narodową.